MALARSTWO XIX WIEKU

Zmiany społeczne oraz wydarzenia sztuki historyczne wpłynęły na kształt i rolę sztuki w XIX wieku. Malarstwo tego okresu było niezwykle zróżnicowane pod względem stylowym. W pierwszej poł. XIX w. dominują – pozostające w nieustannym sporze – neoklasycyzm i romantyzm, a obok nich – realizm.

Klasycyzm domagał się w malarstwie wielkiego tematu oraz stałości reguł sztuki. Wskazywał na antyk jako źródło inspiracji i najwyższy ideał piękna, na wyższość racjonalizmu nad elementami emocjonalnymi oraz rysunku nad kolorem.

Romantyzm czerpał tematy swych dzieł z literatury, zwłaszcza z mitologii celtycko-germańskiej, Dantego, Szekspira oraz poetów współczesnych, a także z ludowych legend, z historii i życia codziennego. W sztuce tej panowały: indywidualizm, subiektywizm, swoboda twórczej wyobraźni oraz fascynacja naturą. Malarstwo romantyczne miało stanowić wyraz przeżyć twórcy i przemawiać bezpośrednio do uczuć odbiorcy. Z kolei realizm charakteryzował się porzuceniem wszelkich tematów fantastycznych, mitologicznych czy religijnych i przedstawianiem jedynie tego, co można było naprawdę zobaczyć, czyli scen z życia codziennego. Realizm odrzucał idealizację oraz uzależnienie wartości dzieła od odpowiedniego wyboru przedstawianego tematu. Malarstwo realistyczne często było malarstwem zaangażowanym, piętnującym nieprawidłowości życia społecznego.

W wieku XIX obserwujemy tez narodziny pejzażu jako oddzielnego tematu w sztuce. Do tej pory w malarstwie pejzażowym prawie zawsze pojawiały się postaci ludzkie. Artyści wyszli w plener i zaczęli malować przyrodę tak, jak ją rzeczywiście widzieli. Szkoła pejzażu rozkwitła zwłaszcza w Anglii i we Francji, gdzie malarze natury przetarli drogę dla impresjonizmu.

Nazwa kierunku impresjonizm pochodzi od tytułu obrazu Claude´a Moneta Impresja- wschód słońca. Twórczość impresjonistów stanowiła prawdziwy przełom w sposobie przedstawiania otaczającej rzeczywistości. Było to malarstwo plenerowe, utrwalające bezpośrednio wrażenia zmysłowe, ale jednocześnie oparte na studiowaniu wzajemnych stosunków barw i światła. W konsekwencji impresjonizm odrzucił zasadę barw lokalnych, zastępując źródło światła grą refleksów. Obrazy impresjonistyczne cechuje niespotykana wcześniej intensywność światła, i koloru, niezwykłe potraktowanie światła i cienia oraz nietypowa kompozycja: asymetria, duże skróty i zbliżenia. Nowatorstwo tego kierunku malarskiego miało wpływ na wieli artystów spoza ścisłego kręgu impresjonizmu.

Koniec XIX wieku charakteryzuje się mnogością różnych stylów, grup artystycznych oraz indywidualności twórczych. Zespól zjawisk artystycznych we Francji pomiędzy 1886 rokiem a 1905 jest określany mianem postimpresjonizmu. Mieści się w nim zarówno neoimpresjonizm, kontynuujący i rozwijający założenia impresjonizmu, jak i twórczość cechowana wpływami secesji, a także sztuka zwiastująca kubizm i ekspresjonizm. Do postimpresjonizmu zalicza się też symbolizm, który traktował malarstwo jako nośnik treści duchowych.

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

WordPress.com Logo

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Twitter picture

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Follow

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

%d bloggers like this: