Napisane przez: pbeata1 | Grudzień 15, 2009

SŁYNNI MALARZE I ICH DZIEŁA

CASPAR DAVID FRIEDRICH

„Kobieta przy oknie”-1822

„Podróżnik przez morze chmur”-1818

„Kredowe skały na Rugii”-1818

JOHANN HEINRICH FÜSSLI

” Senna mara”-1781

„Koszmar-„1790

EUGENE DELACROIX

” Wolność wiodąca na barykady”-1830

„Portret Chopina”-1838

FRANCISCO JOSE GOYA Y LUCIENTES

„Roztsrzelanie powstańców madrycki”-1814

” Saturn pożerający swoje dzieci”-1824

RICHARD PARKER BONINGTON

„Scena z Normandii’-1824

PIOTR MICHAŁOWSKI

” Seńko”-1846/8

” Bitwa pod Samosierrą”1844/5

JEAN FRANCOIS MILLET” Kobiety zbierające kłosy”

” Kobiety zbierające kłosy”-1857

GUSTAVE COUBERT

” Kamieniarze”-1849

” Kobieta z papug'”-1866

JEAN BAPTISTE CAMILLE COROT

” Kobieta w błękicie”-1874

JÓZEF CHEŁMOŃSKI

” Odlot żurawi”-1871” Babie lato”-1875

ALEKSANDER GIERYMSKI

” Żydówka z cytrynami”- 1881

” Piaskarze”-1887

JAN MATEJKO

” Stańczyk”-1862

” Portret dzieci artysty”-1879

GUSTAVE MOREAU

” Orfeusz”-1865

PIERRE PUVIS DE CHAVANNES

” Biedny rybak”-1881

JÓZEF MEHOFFER

” Plac Piggale”-1894

JACEK MALCZEWSKI

” Melancholia”-1890/4

” Błędne koło”-1895/7

STANISŁAW WYSPIAŃSKI

” Planty o świcie”-1894

WŁADYSŁAW PODKOWIŃSKI

” Szał uniesień”-1894

PAUL GAUGIN

” Żółty chrustus”-1889

JOHN  MILLAIS

” Ofelia”-1852

DANTE ROSSETTI

” Prozerpina”-1874

EUGENE BOUDIN

” Trouville”-1864

GUSTAVE CAILLEBOTTE

” Cykliniarze”-1875

MARY CASSATT

” Dzieci bawiące się na plaży”-1884

EDGAR DEGAS

” Primaballerina” -1878

CLAUDE MONET

” Impresja, wschód słońca”-1872

BERTHE MORISOT

” Kołyska”-1872

CAMILLE PISSARO

” Montmarte”-1897

AUGUSTE RENOI

„Śniadanie wioślarzy”-1880/1

GEORGES SEURAT

” La Maria”-1888

ALFRED SISLEY

” Na skraju lasu”-1878

JAMES MCNEIL WHISTLER

” Symfonia w bieli”-1862/6

OLGA BOZNAŃSKA

„Portret kobiety-Cyganka”-1888

JÓZEF PANKIEWICZ

” Dziewczynka w czerwonej sukni”-1897

PAUL SIGNAC

” Śniadanie”-1886/7

VINCENT VAN GOGH

” Słoneczniki”-1887

EDVARD MUNCH

Krzyk”-1893

James Ensor

” Intryga”-1890

PAUL CEZANNE

” Arlekin”-1888

HENRI DE TOULOUSE-LAUTREC

” Młody robotni  z Celeyran”-1882


Napisane przez: pbeata1 | Grudzień 13, 2009

Romantyczne obrazy

Caspar David Friedrich

„Kobieta przy oknie”

„Podróżnik po morzu chmur”

„Kredowe skały na Rugii”

Johann Heinrich Füssli

„Nocna mara”

„Koszmar”

„Lady Macbeth”

Napisane przez: pbeata1 | Grudzień 12, 2009

Impresjonizm

Impresjonizm (wrażenie) – nurt w sztuce europejskiej, a później także amerykańskiej, który został zapoczątkowany przez grupę paryskich artystów studiujących w Atelier Gleyère oraz w Académie Suisse w drugiej połowie XIX wieku.

Osiem paryskich wystaw w latach 1874-1886 zaowocowało zerwaniem nowej sztuki z akademizmem obowiązującym w II połowie tego stulecia. Za początek impresjonizmu uznaje się I wystawę grupy artystów zorganizowaną w atelier fotograficznym Nadara w 1874 roku.

Najbardziej charakterystyczną cechą malarstwa i rzeźby impresjonistycznej było dążenie do oddania zmysłowych, ulotnych momentów – „złapania uciekających chwil”. Nazwa kierunku została ironicznie nadana przez krytyka sztuki oraz dziennikarza Louisa Leroy i pochodzi od tytułu obrazu Claudea Moneta IMPRESJA, WSCHÓD SŁOŃCA. Jednym z czynników wpływających na rewolucyjną zmianę w stosunku przyszłych impresjonistów do malarstwa był rozwój techniczny i naukowy. W XIX wieku pojawiły się nowe pędzle: twardsze, płaskie, wzmocnione stalową oprawą (wcześniej stosowano tylko okrągłe pędzle z miękkiego włosia), pozwalało to stosować mocniejsze pociągnięcia. W sprzedaży pojawiły się też pierwsze, znacznie tańsze od naturalnych, farby syntetyczne – zaczęto stosować więcej koloru niebieskiego, który do tej pory był bardzo drogi (wytwarzany z lapis lazuli). Zaczęto używać sztalug plenerowych oraz przenośnych pudełek na farby i pędzle – ułatwiło to wyjście w plener.

Impresjonizm nie zgłębia żadnych metafizycznych problemów, nie próbuje nawet przeniknąć poza kolorową powierzchnię codzienności, przeciwnie, skupia się na powierzchowności, ulotności chwili, nastroju, oświetlenia, czy kąta widzenia. Reprezentuje punkt kulminacyjny, i zarazem ostatni przejaw wizji malarstwa, zbudowanej na zrębach renesansu, a konkretnie renesansowej perspektywy i wykształconych za jej pomocą nawyków percepcyjnych.

Zarazem jednak podważa dogmaty tej wizji, udowadnia subiektywność i relatywność ludzkiej percepcji, czyni kolor i formę autonomicznymi składnikami obrazu, od tej pory nie ma już znaczenia, co widnieje na obrazie, ale jak on jest namalowany.

Zmieniła się także tematyka obrazów. Odrzucono tematy biblijne, literackie, mitologiczne, historyczne. Zamiast tego pojawiła się wizja codzienności i współczesności. Artyści często malowali ludzi w ruchu, w trakcie zabawy lub wypoczynku, przedstawiali wygląd danego miejsca przy danym oświetleniu, motywem ich dzieł była także natura. Jako jedni z pierwszych malowali w plenerze, nie poprawiając swoich dzieł w pracowniach. Jednak ich malarstwo przedstawiało tylko pozytywne strony życia, nie poruszało problemów społecznych, nie zawierało przesłania. Omijało takie problemy jak głód, choroby, śmierć. Doprowadziło to do rozłamu wśród impresjonistów.

Generalnie, metodą twórczą impresjonistów był dywizjonizm  – nakładanie tuż obok siebie plam czystego koloru tak, iż z pewnej odległości zlewały się tworząc barwy uzupełniające. Cienie malowali za pomocą zmieszanych kolorów podstawowych, bez użycia czerni. Dywizjonizm jednak nie stał się obowiązującą regułą, gdyż impresjoniści nigdy nie tworzyli formalnej grupy, która by jasno określiła założenia i metody twórcze. W efekcie zasada ta była stosowana mniej lub bardziej dokładnie. Inną postawę przyjęli kontynuatorzy impresjonistów –neoimpresjoniści, którzy postanowili przestrzegać surowo zasady puentylizmu.

Artyści zaliczani do impresjonistów:

  • Pierre Bonnard, Eugene Boudin, Gustave Caillebotte, Mary Cassatt, Claude Debussy, Edgar Degas, Fryderyk Hayder, GeorgesLacombe, Claude Monet, Berthe Morisot, Camille Pissarro i inni.
Napisane przez: pbeata1 | Grudzień 12, 2009

MALARSTWO POLSKIE XIX WIEKU

W sztuce romantyzm oznacza postawę ideową opartą na wierze w ludzki geniusz i szukającą ucieczki od najciekawszych teraźniejszości w odległych w czasie i przestrzeni cywilizacjach oraz w zwrocie do natury. W plastyce postawa ta wyraziła się głównie w wielkiej swobodzie formalnej w wprowadzeniu nowej tematyki inspirowanej zarówno współczesnymi wydarzeniami, jak też dotychczasową historią ludzkości, w wysuwaniu na pierwszy plan indywidualności twórczej artysty.

Około 1820 r głównie we Francji, romantycy zaczynają gwałtownie atakować klasyczne ideały dotychczasowego malarstwa. Walka romantyków z klasykami rozgrywa się na trzech płaszczyznach: tematu, metody twórczej i formy artystycznej. Przemiany w tematyce malarstwa były dwojakiego rodzaju. Pierwszy z nich polegał na kontynuowaniu starego sposobu ujmowania tematów i wypełnianiu go nową treścią, drugi na podejmowaniu tematów nowych, do tej pory w malarstwie nie znanych. Scenom religijnym lub mitologicznym nadaje się teraz nową polityczno-społeczną treść. Przestaje istnieć hierarchia tematów. Jeden z romantyków wyznaje: “malujemy bogów i madonny, bohaterów i chłopów, tak jak budujemy po grecku, po bizantyjsku, po mauretańsku, gotycku, florencku a la renaissance, rokokowo”. W Polsce wielką zasługą romantyzmu było wprowadzenie na szeroką skalę nowej tematyki. Malarstwo starało się przedstawić przemiany społeczne zachodzące w życiu polskiego narodu oraz walki narodowowyzwoleńcze. Tematem malarstwa rodzajowego stawało się życie nie tylko szlachty, lecz wszystkich warstw społecznych, a w szczególności stanu włościańskiego. Wykształciło się również bardzo istotne dla naszej sztuki malarstwo batalistyczne oraz biegunowo różne, pełne nastroju malarstwo pejzażowe.
Na pozycjach romantycznych znaleźli się uczniowie J.Norblina: Aleksander Orłowski i Michał Płoński. Orłowski łączył w swej twórczości bystrość obserwacji realisty z temperamentem romantyka. Rysował bitwy, sceny rodzajowe, zabawy w karczmach, targi, zaprzęgi, traktując obrane przez siebie tematy bardzo wrażliwie, rzucając je na papier swobodną kreską, podkreśloną niekiedy barwną plamą. Rysunki i obrazy Orłowskiego przeciwstawia się konwencjonalnym treściom zawartym w statycznych płótnach klasyków i jest wyrazem nowej postawy w malarstwie polskim.
najwybitniejszym malarzem romantyzmu polskiego był Piotr Michałowski. Posiadał wszechstronne wykształcenie, a malarstwo uprawiał nieco na uboczu swych licznych zajęć. W portretach najbliższej rodziny zawarł potężny ładunek prawdy psychologicznej (portret córki na koniu), podobnie jak we wspaniałych studiach głów wieśniaków (np.Seńko) i Żydów. W twórczości Michałowskiego szczególnie godna uwagi jest seria obrazów przedstawiająca epopeję napoleońską, kreująca artystę na najwybitniejszego przedstawiciela naszego nurtu malarstwa batalistycznego (Samosierra). W sztuce polskiej XIX w rozwijającej się w trudnych warunkach politycznej niewoli, przypadł ważki udział w kształtowaniu świadomości narodowej. Uczestnicząc w europejskim nurcie przemian artystycznych zachowa ona swoistość procesu rozwojowego. Ambicje zmierzające do unarodowienia sztuki, jej patriotyzm, mocne pierwiastki realizmu i szczególna przy tym popularność malarstwa historycznego mają swe podłoże w nie wygasających dążeniach narodowowyzwoleńczych.
Druga poł. XIXw przyniesła prawdziwy rozkwit polskiego malarstwa. Szereg wybitnych indywidualności tego okresu otwiera malarz scen historycznych i przede wszystkim znakomity portrecista Henryk Rodakowski. Artysta zdobył rozgłos europejski za wystawiony w 1852 r w salonie paryskim Portret gen. Dembińskiego. Dwaj młodzi artyści warszawscy: Józef Pankiewicz i Władysław Podkowiński obejrzeli w Paryżu ekspozycję Moneta stała się dla nich momentem decydującym o ich dalszej drodze twórczej. Po powrocie do Warszawy, artyści zaprezentowali swój dorobek wystawiając w styczniu 1890 roku w salonie krywulta w Hotelu Europejskim oraz w marcu w salach towarzystwa zachęty sztuk pięknych, gdzie Pankiewicz zaprezentował Targ na kwiaty. Krytyka tych pokazów, spowodowała nie dopuszczenie następnych obrazów impresjonistycznych na salony Zachęty.Rozgorzała wówczas trwająca kilka lat szeroka dyskusja prasowa, w której zabrali głos niemal wszyscy krytycy tego czasu.
Pośród licznych, początkowo negatywnych głosów nie brakło i zwolenników impresjonizmu, z różnych zresztą pozycji, odkryte przezeń nowe możliwości interpretowania świata. Sztuka młodej polski jest zagadnieniem niezmiernie złożonym i trudnym. Był to okres dużej swobody twórczej. Jedno z główny haseł tego czasu, umieszczone jako motto nad gmachem wiedeńskiego towarzystwa “secesja”, brzmiało: “każdej epoce jej sztuka, sztuce – wolność”. ta właśnie wolność dała szansę równoległemu rozwojowi różnych kierunków artystycznych, niekiedy zazębiających się, to znów pozornie niezależnych, a nawet kontrowersyjnych.
Okres młodej polski obejmuje około 20 lat sztuki i kultury polskiej, między rokiem 1895 i 1914 . Za okres najaktywniejszy uważa się lata 1895-1907. Oczywiście dat tych nie należy traktować mechanicznie. W sztuce tego okresu występują początkowo elementy tradycyjne, jak realizm i impresjonizm, a przy końcu tendencyjnie nowoczesne, jak formizm.
Sztukę okresu młodej polski można podzielić na dwie podstawowe fazy, określane jako medernizm i ekspresjonizm. Jako kryterium podziału przyjęto tu problem stosunku człowieka do natury. Moderniści sądzili, że natura jest źródłem piękna, harmonii, a tym samym źródłem sztuki i że należy jej się podporządkować przez intuicyjne z nią połączenie. Ekspresjoniści – przeciwnie, negowali sens poddawania się naturze uważając, że źródłem sztuki jest człowiek i jego doznania psychiczne, a natura liczy się o tyle, o ile jest zdolna pomóc wyrazić uczucia człowieka. Tak więc upraszczając, przyjąć musimy, że kierunkiem dominującym w końcu XIX , był modernizm, że ekspresjonizm zapanował dopiero po 1900 r.

Napisane przez: pbeata1 | Grudzień 12, 2009

ROMANTYZM W MALARSTWIE EUROPEJSKIM

Malarstwo okresu romantyzmu jest niejednolite. Można wyróżnić jednak pewne cechy malarstwa tej epoki na podstawie czołowych, głównych i najbardziej znaczących artystów tego nurtu, takie jak bogaty koloryt, kontrastowy światłocień, miękki modelunek, podkreślanie wartości fakturalnych płótna i dynamizowanie kompozycji. Równocześnie część artystów pozostawała wierna ideałom klasycyzmu i realizmu.

Za prekursorów romantyzmu uważa się: Johanna Heinricha Füssli(gdyż stosował bliską tej epoce kolorystykę i ekspresję) oraz Francisco Goyę. Za artystę, który najlepiej wyraża romantyczne idee uważany jest niemiecki pejzażysta Caspar David Fiedrich, dla którego charakterystyczne są nokturny, przedstawienia ruin, cmentarzy, roztrzaskanych statków, świtów i zmierzchów. W Anglii w tym czasie tworzą także czterej inni pejzażyści: Samuel Palmer, Richard Parkes Bonington, John Constable i William Turner, we Francji natomiast: Théodore Géricault i Eugéne Delacroix. W Niemczech działali w tym okresie Nazareńczycy: Friedrich Johann Overbeck, Franz Pforr, Peter von Cornelius,Julius Schnorr von Carolsfeld. Najwybitniejszym polskim malarzem romantycznym niewątpliwie był Piotr Michałowski, który oprócz znakomitych portretów, tworzył sceny batalistyczne oraz wizerunki koni. Warto także wspomnieć o Walentym Wańkowiczu i jego słynnym obrazie Mickiewicz na Judahu skale.

Napisane przez: pbeata1 | Grudzień 8, 2009

MALARSTWO XIX WIEKU

Zmiany społeczne oraz wydarzenia sztuki historyczne wpłynęły na kształt i rolę sztuki w XIX wieku. Malarstwo tego okresu było niezwykle zróżnicowane pod względem stylowym. W pierwszej poł. XIX w. dominują – pozostające w nieustannym sporze – neoklasycyzm i romantyzm, a obok nich – realizm.

Klasycyzm domagał się w malarstwie wielkiego tematu oraz stałości reguł sztuki. Wskazywał na antyk jako źródło inspiracji i najwyższy ideał piękna, na wyższość racjonalizmu nad elementami emocjonalnymi oraz rysunku nad kolorem.

Romantyzm czerpał tematy swych dzieł z literatury, zwłaszcza z mitologii celtycko-germańskiej, Dantego, Szekspira oraz poetów współczesnych, a także z ludowych legend, z historii i życia codziennego. W sztuce tej panowały: indywidualizm, subiektywizm, swoboda twórczej wyobraźni oraz fascynacja naturą. Malarstwo romantyczne miało stanowić wyraz przeżyć twórcy i przemawiać bezpośrednio do uczuć odbiorcy. Z kolei realizm charakteryzował się porzuceniem wszelkich tematów fantastycznych, mitologicznych czy religijnych i przedstawianiem jedynie tego, co można było naprawdę zobaczyć, czyli scen z życia codziennego. Realizm odrzucał idealizację oraz uzależnienie wartości dzieła od odpowiedniego wyboru przedstawianego tematu. Malarstwo realistyczne często było malarstwem zaangażowanym, piętnującym nieprawidłowości życia społecznego.

W wieku XIX obserwujemy tez narodziny pejzażu jako oddzielnego tematu w sztuce. Do tej pory w malarstwie pejzażowym prawie zawsze pojawiały się postaci ludzkie. Artyści wyszli w plener i zaczęli malować przyrodę tak, jak ją rzeczywiście widzieli. Szkoła pejzażu rozkwitła zwłaszcza w Anglii i we Francji, gdzie malarze natury przetarli drogę dla impresjonizmu.

Nazwa kierunku impresjonizm pochodzi od tytułu obrazu Claude´a Moneta Impresja- wschód słońca. Twórczość impresjonistów stanowiła prawdziwy przełom w sposobie przedstawiania otaczającej rzeczywistości. Było to malarstwo plenerowe, utrwalające bezpośrednio wrażenia zmysłowe, ale jednocześnie oparte na studiowaniu wzajemnych stosunków barw i światła. W konsekwencji impresjonizm odrzucił zasadę barw lokalnych, zastępując źródło światła grą refleksów. Obrazy impresjonistyczne cechuje niespotykana wcześniej intensywność światła, i koloru, niezwykłe potraktowanie światła i cienia oraz nietypowa kompozycja: asymetria, duże skróty i zbliżenia. Nowatorstwo tego kierunku malarskiego miało wpływ na wieli artystów spoza ścisłego kręgu impresjonizmu.

Koniec XIX wieku charakteryzuje się mnogością różnych stylów, grup artystycznych oraz indywidualności twórczych. Zespól zjawisk artystycznych we Francji pomiędzy 1886 rokiem a 1905 jest określany mianem postimpresjonizmu. Mieści się w nim zarówno neoimpresjonizm, kontynuujący i rozwijający założenia impresjonizmu, jak i twórczość cechowana wpływami secesji, a także sztuka zwiastująca kubizm i ekspresjonizm. Do postimpresjonizmu zalicza się też symbolizm, który traktował malarstwo jako nośnik treści duchowych.

Kategorie

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.